Paglisan, ni Maria do Carmo Abecassis

Salin ng “Parti,” ni Maria do Carmo Abecassis ng Mozambique
Salin sa pandaigdigang Filipino ni Roberto T. Añonuevo

Paglisan

Maria do Carmo Abecassis

Nakasakay sa tren na tinaguriang lunggatȋ
ang kabulgaran ng panahon nang napakatagal.
Ginugol ko ang madilim na realidad ng búhay
para makabili ng tiket na may biyaheng paalis
at nang makamit ang pangarap
(at nagbayad pa sa tagadala ng kargamento).
Inilibre niya ako dahil sa kaniyang pasaporte.
Nang umalis ako’y natagpuan ko ang sarili
sa tabi ng bintana at mag-isang nagbubulay:
Inihahatid ako ng tren sa aking libingan
at nagwawagayway ako ng panyo
at nilalagpasan ang bawat bulgar na tao
na nakikita kong higit na piniling manatili
sa panahong napakakaraniwan
mula nang araw nang ako’y lumisan.
Kung sakali’t ako man ay mapalugmok
sa kung saang banyagang pook
upang pagdaka’y uminom ng pag-asa
upang kalimutan itong pakikibaka,
(umiinom ako sa kawnter nang nakatayo)
lagi akong nagbabayad sa alinmang inumin
nang may taglay na panghihinayang
at nakamamatay na pagkapagod
ng mga kumakayod na karaniwang tao
na nagtitimpla ng barakong kape sa tasa.
Tuwing binabago ko ang tanawin sa labas
(ang pagmulat ng liwayway o pagsilang ng talà)
nakakaligtaan ko at ni hindi napapansin
ang bawat mukhang nagdaraan
nang wala akong kamalay-malay
dahil sa pagkauhaw na malagok lahat
ang pag-asa, alak, at araw na lilimutin
sa kung saang bahagi
na hihinto ang biyahe ng tren.
At ang pakikibaka ay pipintig muli
ng medyokridad
mula sa pook na aking iniwan.
Malimit kong nakikita ang sarili
sa tren na tinatawag na pag-asa,
kumakaway nang may paggunita
sa bawat bulgar na tao
na aking nakikitang nakahiga sa tabi
ng bintana,
at bantulot na nagmamasid
sa bawat tren na lumalampas.  .  .  .

Train of change is coming. Stop illegal arrest. No to illegal detention. No to extrajudicial killing. Uphold human rights at all costs!

Advertisements

“Sa Antigua,” ni Kerri Webster

Salin ng “In Antigua” ni Kerri Webster ng United States of America.
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo ng Filipinas.

Sa Antigua

. . . .“Sikát ako sa Antigua. Naliligo ako sa hasmin at hinihilot sa maliligamgam na bato.”
. . . . . . . . . . . . —Anunsiyo ng Carnival Cruise sa New Yorker

 

Sa Albuquerque, sa kabilang dako, ay kilabot ako; pinupukol
ako roon ng mga bata at pinagtsitsismisan ng matatanda.
Sa Juneau, ako ay glasyal, malamig na bughaw na paliguang
binabayaran. Sa Rio, hindi ako pinupuri o nililibak; nakalalakad
ako sa mga kalye at walang saysay ang lahat, malalabo ang tinig,
ukol sa elektrisidad, ukol sa peoníyas at mumurahing lana.

Sa Praha, kasingringal ako ni Napoleon, at batid ng lahat iyon.
Binibigyan nila ako ng kabayo, at sinasabi ko sa kanilang
ililibing ako kasama iyon, at tatawagin ang kabayo na Murphy
o Andromeda, at magpapalakpakan ang lahat. Sa Montreal,
simputla ako tulad noong nasa Toronto. Sa Istanbul, natatalisod
ako sa mga biyak na saydwok, at walang sumasalo ng siko ko
para sabihing Binibini, magtsaa nang magkaroon ng panapal.
Sa Sydney, ilang araw paghuntahan ang pagdating ko. Umuupo
ako sa labas ng tanghalan ng opera para sa milagro, at kung wala’y

naroon sa Ecuador, na ang mga huklubang bathala’y inilalahok
ang aking mga kuko sa kanilang ritwal, at nabatid kong ang lahat
ay may fermentasyon, kung may puwang, kung may palayok.
Sa Paris, gising ako magdamag. Sa may Gold Coast, pinakasalan
ko ang reberendo na naniwalang ang pagalà ay ibon ng diyos
na masinop binibilang iyon, habang sumisipol. Sa tabi ng Bucharest,
lumalakad akong di-pinapansin, at tigmak, at higit na matapat
kaysa noong nasa Memphis. Sa loob ng tatlong Linggo, nilandas
ko ang makikitid na kalyehon, at nagwikang ánfora, ánfora.

Guniguning Kirot

salin ng tulang tuluyang “Phantom Pain” ni Maxine Chernoff.
salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo.

GUNIGUNING KIROT

Makaraang mawala ang hita, nanatili ang kirot gaya ng emblema; kaya ang kidnaper ay hindi malilimot ang mga pabatid na ransom. Ang mataas na maninisid, na naglaho sa subway, ay binabanat nang mapagsanggalang ang kaniyang mga kalamnan. Pumusyaw ang mga manonood na parang alon sa tubigang walumpung talampakan ang lalim. “Doon,” itinuro ang ilong ng nakaupong pasahero, “ako babagsak.” Lumingon ang baliw na bombardero sa kaniyang asawa at nagwikang, “Iiwan ko ang aking trabaho para sa iyo.” Inisip niya ang maseselan nitong bomba na pinauupos, gaya sa mga tagpo sa pelikulang pinaaandar nang pabalik. Samantala, ang kidnaper, na naging pabaya  dahil sa pagiging maramdamin, ay nailaglag ang pabatid na ransom sa upuan ng subway. Ang konduktor ng tren, na kagabi’y napanaginip ang salarin, ay itinago ang pabatid gaya ng ninakaw na pistolang isinilid sa sombrero. Pagkaraan, ang bombardero ay huminto sa hapunan ng mga tanyag na bombardero. Balisa, naibagsak niya ang  tasa ng kape, na ang mga piraso ng bubog ay sumambulat sa kaniyang paanan.