Bab al Wad, ni Haim Gouri

Salin ng tulang “Bab al Wad” ni Haim Gouri ng Israel.
Salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo ng Filipinas.

Bab al Wad

Haim Gouri

Tumatawid ako dito. Nakatindig ako sa tabi ng gulod,
Itim na aspaltadong haywey, tagaytay, mga bato.
Marahang tumatakipsilim at umiihip ang dayaray.
Doon sa Beit Mahsir, kumislap ang unang sinagtala.

Bab al Wad,
Tandaan ang aming mga pangalan sa lahat ng panahon.
Bumalatay sa gilid ng daan ang aming mga nasawi,
Sa pook na tinahak ng mga dalúlong papasok ng lungsod.
Ang kalansay na bakal, gaya ng aking kasama, ay pipi.

Dito, ang alkitran at tingga ay naluluto sa init ng araw,
Dito, lumilipas ang mga gabi nang may apoy at patalim,
Dito, ang pighati at luwalhati ay nananahan nang matalik
Sa sunog na sasakyang blindado at di-kilalang pangalan.

Bab al Wad . . .

At dito ako naglalakad nang walang kaluskos
At natatandaan ko silang lahat, tanda ang bawat isa.
Sama-sama kami ritong lumaban sa gulod at lupang
Malupit, bilang isang pamilyang magkakabigkis.

Bab al Wad . . .

Sasapit ang tagsibol at aalimbukad ang síklamen
Magdurugo ang buról at dalisdis sa mga anémoná.
Ikaw na maglalakad dito, sa landas na aming tinugpa,
Huwag kaming kalimutan—kami ang Bab al Wad. . . .

Advertisements

Pagkahilig sa mga Gulod, ni Rachel Wetzsteon

salin ng “Taking to the Hills” ni Rachel Wetzsteon.
salin sa eleganteng Filipino ni Roberto T. Añonuevo.

PAGKAHILIG SA MGA GULOD

Kung ang paglalakad, gaya ng alak, ay nagpapasulak ng lungkot,
subukin natin ito, sabi ko, at ginawa ko nga:
sa likod ng mga buról na ito na hindi nakababatid ng pighati
ay walang mapagmuning buwan ang dumaan. Humukay hanggang
magpantay ang gulód, at hukayin lamang ang lupa. Ipagmalaki
na alam mo ang kemikal na anyo ng ulan, ang suma-total
ng lahat ng mabagsik  na singaw ng anumang takipsilim.
Dahil kung kailangan mong hilahin sa mga gasgas na linya
ang mga mapagpatiwakal na wilo, panig man o salungat ang bituin
sa iyo, ikakalat mo sa matataas, di-maliparang uwak na tanawin
ang sarili mong mga bagahe. Gabi ng pag-ibig, araw ng babala
ng gabi, matatangkad na bundok ng mga pag-asang nakamit,
lambak na ang mapapait na hangin ay binubughan
ang mga pinagkaitan tungo sa pagiging nangapopoot na baliw—
sila ay walang iba kundi makukulimlim na pagsasahinagap
ng nagdaraang hilig, labis na pinapayak na mga bersiyon
ng anumang walang hangga ang laki? Ang pangitain sa harap mo
ay walang iba kundi tatluhang pilas na punongkahoy, dalisdis, ilog,
matatag at eternal. Ngunit sa sandaling magsimula kang mabalisa,
at kapag, habang inihahandang kunin ang rolyo ng mga retrato’y
napansin mo ang nakaliligalig na paglalaho ng landas,
gumuguho ang iyong kapinuhan: tutuligin mo ang himpapawid,
at haharanahin ang buwan, susubsob ka sa harap ng mga pino,
sasabihing, ay, bumalik ka, kaluluwa ng pook, na walang buhay
kung wala ka,  ay namumukadkad sa kung anong dingal
na higit sa namamagitang kabaliwan;
bumalik ka, malalaking ensina na naghihintay sa ating pagdating;
ang ukitin ang mga titik ay ganap na katuparan ng pagiging tao;
ang mga araw ay nababatikan ng ating mga sukdulang libog,
ang mga bundok ay tatayog at guguho sa ating kadakilaan at kahangalan.